Scheepswerf Stallinga;  de laatste scheepswerf van Leiden

Scheepswerf Stallinga; de laatste scheepswerf van Leiden

” Mijn vader zei: ‘Doe maar electro want dat kan je niet zien. De rest leer je vanzelf wel van mij’ ”

Laatst voeren we met een bootje over de Rijn. Mijn moeder werd tachtig en we hadden een rondvaart georganiseerd. Aan de overkant van het Utrechtse Jaagpad, aan het einde van een inham, werd aan schepen gewerkt. De stad ziet er anders uit vanaf het water, dus ik herkende het niet meteen. Later besefte ik dat het scheepswerf Stallinga moest zijn geweest. Ik was benieuwd naar de historie van de werf, die me oud leek, en naar de naam die weinig met boten te maken leek te hebben. Dat bleek te kloppen. De werf is opgericht in 1922, voor de bouw van beurtschepen, sleepboten en vrachtschuiten. Zulke schepen hebben nu vaak een andere bestemming gekregen, maar ze worden nog steeds ambachtelijk gebouwd, gerestaureerd en hersteld. De huidige eigenaar, Ton Stallinga, heeft de werf in 1996 gekocht. Daarvoor heette de werf anders en had Ton een garage. Zijn familie komt oorspronkelijk uit Friesland. In de negentiende eeuw was er op een boerderij alleen plaats voor de oudste zoon. De jongere zoons kregen geld mee. Tons overgrootvader vertrok naar Leiden om een stalhouderij te beginnen, aan de Hoefstraat. Aan de overkant van de singel lagen toen nog weilanden waar de paarden graasden. Geleidelijk verdwenen de paarden en koetsen uit de stad, en Tons grootvader stapte over op fietsen en auto’s. Tons vader was dealer van General Motors. Ton begon als jongen in de electrotechniek. “Mijn vader zei, dat zie je niet van buiten,” vertelde Ton lachend, “de rest leer je vanzelf wel bij mij in de zaak”. De Stallinga’s deden het goed in Leiden. “Mijn overgrootvader kon een flink huis bouwen aan de Douzastraat”, ging Ton verder, “met gestucte paardenkopjes op de gevel”. Dat huis kwam me bekend voor. Mijn moeder vertelde me ooit dat haar oma daar geboren was. Toen ik weer thuis was belde ik haar op. Als ik het allemaal goed heb begrepen waren mijn overgrootmoeder en Tons grootvader broer en zus. Het is nauwelijks te bevatten, maar ik heb er nieuwe familie bij.

Vlnr Ton Stallinga, eigenaar, Maarten Stallinga, scheepsbouwer, Bastiaan Daalder, technisch medewerker, Adriaan Mol, helling medewerker.