Wereldwijk op een vierkante kilometer

Wereldwijk op een vierkante kilometer

Sinds een jaar of negen woon ik in een oude boerderij, aan de rand van Leiden en Voorschoten. Vroeger hoorde daar veel land bij, maar nu is er alleen nog ons eilandje. Mensen uit de buurt die er als kind al woonden vertellen vaak dat ze paling vingen in de vaarten en voetbalden op de weiden. Ze schaatsten over de Voorwatering richting Wassenaar. Nu staan overal huizen om ons heen. Een jaar of vijftig geleden werd de grond onteigend. De boerderij bleef net voor de sloophamer gespaard, maar het gras en de koeien moesten wijken voor de bouw van Noord Hofland en Ter Wadding. De Voorwatering is ook gedempt, behalve wat stilstaande watertjes vol kroos. Tussen de laagbouw liggen vier flats langs vier straatjes, die een apart wijkje vormen. Ik fiets er doorheen als ik boodschappen ga doen. De afgelopen twee jaar zijn de flats gerenoveerd. Om het verkeer te stremmen is de straat kronkelend aangelegd. Dat stremt het sluipverkeer en het is veiliger. Er zijn speeltoestellen neergezet en zelfs een grote picknicktafel langs de straat. Er wonen veel kinderen in dit wijkje, van allerlei nationaliteiten. Ze wonen boven, onder en naast elkaar. De meesten zijn in Nederland geboren. Ik spreek ze af en toe, als ik de hond meeneem naar de winkels. De kinderen spelen niet veel buiten. Een van de ouders vertelde me dat ze dit te gevaarlijk vond, maar ik weet niet waarom. Toen het laatst een keer mooi weer was, heb ik een paar kinderen gevraagd om hun vriendjes te halen voor op de foto. Dat werden er zo steeds meer. Uiteindelijk gingen ze toch samen spelen.